Marsja Bongers

Een erfenis van Ceauşescu

By Marsja Bongers

Het begon allemaal in de jaren tachtig. Met Ceauşescu aan de macht vertrokken de mensen van het platteland naar de grote steden. Woningnood zorgde ervoor dat tuinwijken in de grote steden werden gesloopt. Nieuwe communistische flats werden gebouwd. In deze flats was er geen ruimte meer voor de honden uit Roemenië. De honden bleven achter en plantten zich voort.

Na de revolutie in 1989 wilde de regering drastisch ingrijpen door alle zwerfhonden af te maken. Na protest is dit plan echter afgeblazen.

Ondertussen lopen er al 3 miljoen zwerfhonden rond in Roemenië, na schatting lopen er in Boekarest alleen al 300.000 zwerfhonden rond zonder baasje en zij zorgen voor veel overlast. Elk jaar worden 700 mensen naar het ziekenhuis gebracht met bijtwonden en in het verleden zijn er zelfs mensen doodgebeten door roedels zwerfhonden. Dit probleem wordt ook erger gemaakt door de Roemeense bevolking die zelf geen geld uit willen geven aan castratie of sterilisatie van hun eigen hond.

Begin dit jaar kwam de regering van Roemenië met een wetsvoorstel waarin stond dat alle 3 miljoen zwerfhonden mogen worden afgemaakt. De regering wilde alle honden laten inslapen om zo de wildgroei te stoppen. De plannen kwamen de Roemenen op flinke kritiek uit de hele wereld te staan. Vervolgens werd besloten dat lokale overheden elk voor zich passende maatregelen mochten nemen met daarbij de keuze tussen sterilisatie en euthanasie. Ook hier ontstond internationaal commotie over.

Dierenbeschermers uit binnen- en buitenland achten grootschalige, vanuit Europa financieel gesteunde, sterilisatie- en castratieacties als enige oplossing op het probleem. Volgens deze dierenbeschermers hebben zulke acties eerder tot succes geleid en zijn er daardoor al een stuk minder zwerfhonden in Roemenië.

Begin juni is het wetsvoorstel van de Roemeense regering ingetrokken dankzij de grote weerstand van dierenorganisaties in binnen- en buitenland. In samenspraak met dierenbeschermingsorganisaties worden nu sterilisatie- en opvangprogramma’s opgezet. Alleen wanneer dieren na langere tijd niet door een nieuwe eigenaar worden geadopteerd of wanneer zij agressief zijn, mag tot euthanasie worden overgegaan.

Ik moet zeggen dat ik zelf niet veel zwerfhonden heb gezien, de eerste kwam ik tegen in Boekarest. Dit was nadat onze gids over de honden begon te vertellen, hoe ze eerder gevangen en afgemaakt werden. En hoe ze nu gevangen worden om gesteriliseerd of gecastreerd te worden. Tijdens deze rondleiding door Boekarest werden we ironisch genoeg ook constant vergezeld door een zwerfhond.

Nu ik mijn foto’s weer terugkijk zie ik echter meer zwerfhonden die ik niet eerder heb opgemerkt. Honden die ik helemaal niet gezien heb of waarvan ik mij niet bewust was dat het zwerfhonden waren.

op de eerste dag kwamen we deze hond al tegen

bij de wijnproeverij lag deze hond, zo te zien had ze net jongen gekregen, een logisch gevolg van het niet steriliseren

bij de nabespreking in het park in Boekarest hoorde we het geblaf van deze zwerver

Zo blijkt dus dat het probleem van de zwerfhonden in Roemenië ook niet aan ons voorbij is gegaan. Het wordt een enorme klus om deze dieren te vangen om ze vervolgens te castreren/steriliseren. Wie gaat dit allemaal uitvoeren en betalen? En wordt het probleem hier wel mee opgelost? Het gaat dan sowieso nog jaren duren voor de aantallen omlaag gaan.

Hoe dan ook, dit probleem moet worden opgelost, mensen raken gewond en overlijden zelfs aan de gevolgen van een hondenbeet. Het is afwachten of de Europese manier van castreren en steriliseren wel haalbaar is voor een land als Roemenië.