Liset Faber

Een land van tegenstellingen

By Liset Faber

Een vieze, armoedige, verlaten wereld met in de steden veel zwervers en bedelaars. Op het platteland is het rustig, eigenlijk te rustig, er wordt rond gereden met paard en wagen. In de steden stikt het van de graadmagere zwerfhonden die op zoek zijn naar iets te eten. Ook de paarden voor de wagens zijn eigenlijk te mager om mensen en goederen voort te kunnen trekken..

Zelf was ik nooit echt eerder in Oost Europa geweest voor deze reis naar Roemenië. Daarnaast was ik voor deze reis erg druk met mijn Bachelor Thesis, dus stapte ik zonder voorkennis over het land, de gebruiken en het soort mensen in het vliegtuig. Op dat moment had ik een vaag beeld in mijn hoofd zoals hierboven beschreven staat, echt een cliché beeld van een arm land dat nog erg achterloopt op onze moderne westerse wereld. Nu na de reis weet ik dat deze verwachtingen een beetje ouderwets waren en dat Roemenië al heel anders is geworden de laatste jaren.

De eerste ervaring met Roemenië was op het kleine vliegveldje in Bucharest, dat erg overeenkwam met mijn verwachtingen. Een vervallen en klein gebouw en mensen die je net wat te graag wilden helpen. Toch werden deze verwachtingen al snel de kop in gedrukt toen we met de bus een stop maakten op een enorme parkeerplaats bij een shopping mall met de gewone westerse winkels. H&M, Zara, Burger King en hoe kan het ook anders het blauw/gele bord van Ikea op een afstandje, we hadden net zo goed in Frankrijk of iets dergelijks kunnen zijn.

Na nog weer een paar minuten rijden kwamen we weer in een heel andere wereld. Eentje met rijen van vervallen, communistische flatgebouwen met af en toe een klein stukje groen er tussen. Geen wonder dus dat deze kleine stukjes groen, maar ook de parken in Roemenië volop gebruikt worden. Men kan simpelweg nergens anders heen met al die flatgebouwen. Eigen tuinen kennen ze niet en met 45 graden wil je toch graag ergens buiten in de schaduw van bomen vertoeven.

Dit was pas de impressie van de allereerste dag van de tiendaagse reis, maar tot aan de laatste dag bleef het een land dat steeds bleef verrassen. Het zit vol met tegenstellingen.

Erg opvallend was het verschil tussen het platteland en de stad. Brasov en Bucharest zijn steden die uitgegroeid en omgevormd zijn tot westerse plekken met veel toeristen, westerse winkels en mooie straatjes. Op het platteland daarentegen is het echte boerenleven te vinden met paard en wagen en zandpaden. Hier leven mensen nog erg op zichzelf en lijk je jaren terug te gaan in de tijd.

Echter het grootste contrast werd duidelijk toen we het parlementsgebouw in Budapest gingen bekijken dat gebouwd is in opdracht van Ceauşescu. Hier werd duidelijk wat voor een invloed een dergelijke man op een land heeft gehad. Met de bouw van het paleis is een deel van de stad neergehaald om te voldoen aan de zichtassen die Ceauşescu wilde hebben om zijn macht te laten zien. Daarnaast is het paleis het grootste gebouw van Europa met 2000 zalen en kamers. Deze zalen en kamers zijn daarnaast natuurlijk niet minimalistisch ingericht. Er is rustig rond gestrooid met goud, vele decoraties en dat alles afgestemd op de maat van Ceauşescu.

In Parijs is de stad ook op de kop gezet met de komst van Versailles, echter dit is ongeveer 300 jaar geleden gedaan. Dit laat weer zien dat Roemenië vergeleken met de westerse wereld toch een paar jaar achter loopt.

Al met al heeft de reis vele indrukken op mij achter gelaten. Roemenië is een land waar ik zelf niet zo snel heen zou gaan, met in mijn achterhoofd de verwachtingen die ik van te voren had. Na deze reis is het beeld toch wel veranderd en zijn deze tegenstellingen in een land toch ook heel bijzonder en interessant. Het is weer eens wat anders dan Frankrijk, of toch niet?